Skip to content

Posts by Gurur Ertem

Oct 10

Fabian Barba – A Mary Wigman Dance Evening

Lise Smith

A silver-clad figure struts across the stage, hands akimbo, to the sound of Chinese gongs. Ecuadorian dance artist Fabian Barba is performing an evening of solos by Mary Wigman based on her first tour of the United States, and the effect is uncanny – Barba inhabits not only Wigman’s choreography but her costumes, her delicate hand gestures, and her somewhat mannered facial expressions.

The performance comments on the enactment of a feminine persona on stage, but Barba resists the urge to camp it up. Dressed in female costume (but not in drag – he has shaved neither leg nor torso hair and wears no makeup) Barba enacts the graceful hip shifts and wrist flicks of Wigman’s short solos, effectively becoming the choreographer herself for the duration of the performance. The material is shown cabaret-style, with a costume change and a musical intermission between each piece, immersing the audience in the chandelier-lit 1930s ambience of the setting.

The movement palette is minimal; Wigman/Barba favours simple stepping patterns up and down the stage, shaping the space with liquid arms and hand flourishes that often appear oriental or tribal. One striking sequence,Sturmlied, features the performer in a diaphanous red cape covering the face, whirling the fabric through the air like dust in a sandstorm. FinaleDrehmonotonie finds Barba circling incessantly about the centre, pacing the stage like a caged beast in a silver ballgown.

Special mention must go to Sarah-Christine Reuleke for her loving recreations of Wigman’s costumes, a procession of backless silk gowns, Egyptian-inspired wraps and elegant shawls that are as fascinating to watch as the choreography itself.

Strange and oddly-mannered at first, the Wigman style has by the end of the performance become familiar, the final encore welcome. Just as Barba takes on the persona of Wigman in his enactment of her choreography, so we in the audience, gradually warming towards this unaccustomed style, become identified with her earlier audiences. This thoughtful, multi-layered recreation reveals the performance as not mere historical artefact but as a constant and living process refracted through both audience and performer.

Posted by LiseS

Nov 11

Dokuman’ın Dökümü

Yarattığı ambians açısından sürekli kurulması gereken antika bir saatle Atari neslinden kalan düşük teknolojili bir oyun arasında gidip gelen Dokuman, formların işlevler tarafından belirlendiği modüler sahne yapısında ve oluşturduğu geçişken evrenlerde araç ve araçsallığı yeniden tanımlıyor.

Mustafa Kaplan ve Filiz Sızanlı (Taldans) yönetiminde yoğun bir işbirliği süreciyle yaratılan Dokuman, görünen ve hayal edilene; işlevsel ve işletimsel olana; ses ve söze dair birbirlerine kolaylıkla dönüşebilen örüntüler sunuyor. Dikiş izlerini sözde belli etmeyen bir sistemde oluşan delik, çatlak ve benzeri defolardan nereye akılacağına dair flörtöz bir beklentiyi davet ediyor; zaman içerisinde bir yırtık olarak beliriyor… Read more

Oct 30

Koreografiyi Seslendirmek

İzleyicinin, yine Bimeras’ın düzenlediği ve iDANS Festivali’nin açılışı niteliğindeki İstanbulREconnects (2006) programından Lili Handel adlı radikal solo performansıyla hatırlayacağı Bulgar sanatçı Ivo Dimchev, bu yapıtıyla yılın en iyi performansı dalında 2008’de Fransa Eleştirmenleri Ödülü’nü almıştı. Sanatçı iDANS’a bu kez farklı bir fiziksel/vokal doğaçlama performansıyla katılıyor.

Müzisyen çalışma arkadaşı Emilian Gatzov eşliğinde Dimchev, kuşkusuz olağanüstü bir fiziksel çaba ve yetenek gerektiren doğaçlama konser/performansı Concerto’da, sesiyle ve bedeniyle duygulanımların mevcut bütün uçlarında gezinerek, ne tam olarak gülerek ne de ağlayarak, ama hep arada bir yerde kalmayı kotararak karşımıza çıkıyor. Dimchev’in büyülediği izleyici adeta “Ivo, sen kaç kişi birdensin?” diye sormak istiyor…

Sanatçı sanatsal rotası, yapıtlarında ele aldığı sorular ve koreografi anlayışı üzerine soruları yanıtladı. Read more

Oct 27

Gustavia

Gurur Ertem & Noémie Solomon

İki ses ve iki beden aracılığıyla anlatılan Gustavia adındaki bu gizemli kadın kim? Gülüyor mu ağlıyor mu? Yoksa kadınlık, ölüm, tiyatro, sanat ve sanatçının toplumdaki konumu gibi çok ciddi konuları alaya mı alıyor? Gustavia farklı sanatsal mecralardan gelen fakat performans sanatının geleceğine dair ortak kaygılar güden iki olağanüstü sanatçıyı biraraya getiriyor.

Mathilde Monnier ve La Ribot’un ortak yapıtı olan bu performans, klasik burleskin birtakım kod ve tekniklerinden faydalanıyor: Burleskin sinemada (Peter Sellers, Tati, Marx Kardeşler, Buster Keaton, Charlie Chaplin, Nanni Moretti), tiyatro, performans sanatı (Leo Bassi, Anna ve Bernard Blume) ve plastik sanatlardaki (Bruce Nauman…) birtakım unsurlarını bir çeşit “beden burleskine” dönüştürerek dansta gizli olan komik unsuru ortaya çıkarmayı hedefliyorlar.

Noémie Solomon Mathilde Monnier ile Bimeras Kültür Vakfı’nın düzenlediği iDANS kapsamında 27/28 Ekim 2009 tarihinde sahnelenecek Gustavia adlı performans üzerine söyleşti.

Oct 25

Uzak…: Tarihsel Tanıklıklardan Örülen bir “Otoportre” / Loin…: An auto-portrait Woven with Testimonies

Rachid Ouramdane, Noémie Solomon ile söyleşti

N.S: Bu koreografik proje Vietnam ve Kamboçya’ya yaptığınız yolculuklarla şekillendi ve dramaturjisi Cezayir, Fransa ve Viyetnam gibi ülkelere yayılıyor. Bu eseri Avrupa’nın sınırlarında yer alan İstanbul’da sahnelemenin anlamı nedir sizin için? Bu yapıt, üzerine kurulduğu kültürler ve bölgeleri nasıl yansıtıyor?

R.O: Son dönemlerde “bir ‘yabancı’ olarak kendimizi nasıl inşa ediyoruz” sorusuyla ilgilenmeye başladım. Kendi seçimlerinden dolayı, ya da mecbur kaldıkları için, ya da ailelerinden devraldıkları için sürgünde yaşayan insanlara odaklandım. Kimliklerini kültürel bir karışım üzerinden inşa eden insanlarla mülakatlar gerçekleştirerek dünya üzerinde sınırlar çizen politikaları sorgulamak istedim. Read more

Oct 22

Süreksizliğin Dansı / Dancing Discontinuity

Naoto Moriyama

(22.10.2009 Taraf Gazetesi’nden alınmıştır)

Japonyalı koreograf Zan Yamashita, Avrupa’da ikinci kez ve Türkiye’de ilk kez sahne alıyor. Sanatçının It is written there adlı performansı iDANS kapsamında 21 ve 22 Ekim’de sunuluyor.

Kyoto’da yaşayan Japon dansçı ve koreograf Zan Yamashita, hareket eden bedenlerden çok “süreksizlik estetiği” ile ilgilenir. Bazı çağdaşlarından farklı olarak dili performansın sürekliliğini kesintiye uğratmak adına kullanır ve seyirciye, dans ve dilin farklı renk ve şekillerde buluşması için deneysel bir alan yaratır.

1970’de Osaka’da doğan Yamashita dans kariyerine 1989’da başladı. 1980’lerin sonlarıyla 1990’ların başında Japonya’da dans alanında kuşaksal bir dönüşüm yaşandı; meşale, Butoh neslinden haleflerine geçti. Japon avangard dansının en önemli kurucusu Tatsumi Hijikata 1980’lerin ortalarında yaşama veda etti. Aynı yıl dansçı/koreograf Saburo Teshigawara, Bagnolet Uluslararası Dans Yarışması’nda ikinci oldu. Butoh kabul gören bir janr oldu ve daha genç nesilden çeşitli dansçılar farklı tarzlarla deneyler gerçekleştirdi. Kendi bağımsız tarzını geliştiren Zan Yamashita, 1990’ların ortalarında şiiri dansa tanıttı. Yamashita, dans eleştirmeni Naoko Kogo ile bir söyleşisinde şöyle ifade etmiştir: “Kariyerime başladığımda karışık-medya tiyatral tarzıyla Dumb Type ilgi odağıydı. Belki biraz aksi biriydim; ama aklımda şiir okuma fikri belirmişti.” Read more

Oct 22

La Ribot – Laughing Hole

Interview by Noémie Solomon

In the throes of an eccentric laughter often indistinguishable with crying, the artists physically and symbolically carry the burden of the words they gradually reveal. Commands, headlines, sound-bites, slogans and confessions overlap and involve us in a game of shifting meanings in eclectic forms. Are we in a detention camp? Or are we part of a political demonstration? Or is this a battlefield?

In this intense performance, La Ribot merges the meanings fixed in images and words with those created by the position of the spectators. This work demonstrates how the terms “performance” and “exhibition” once marking the boundary between dance and visual arts have now in fact merged in performative art practice. The audience is free to come and go at any point throughout this project which lasts between 4-6 hours, participating in the making of temporary images and meanings as the performance unfolds.

A dancer by training, choreographer and visual artist, Maria Ribot has contributed to the development of contemporary dance in Spain since the mid-80s. In 1991, under the name of La Ribot, she took her work along new paths by creating scenic works at the moving intersection of live art, performance and video. Humor and eccentricity are the distinctive features of her work, which covers a broad artistic field. Noémie Solomon interviews the artist about her collaboration with Mathilde Monnier in Gustavia and her durational performance installation Laughing Hole.

N.S: In the current edition of the iDANS festival, you are performing Gustavia, a piece created with Mathilde Monnier, and Laughing Hole. Can you say a few words about the differences and similarities of both projects?

L.R: Both works Gustavia and Laughing Hole are really strong in terms of representation, with completely different dispositive. Gustavia is more theatrical and Laughing Hole closer to performance art, but even if Laughing Hole sounds very real, we are playing a role of “real laugh,” in a similar way that in Gustavia where we are acting a role. Both works are apparently opposites, but they are not that much different. Black in Gustavia, white and colors in Laughing Hole.

By its specific form, content and duration, Laughing Hole could be located between visual art and performance art, like most of your work, in a highly innovative and thoughtful fashion. Why choose to operate at the intersections of these art forms? What do you think in your work functions best when located at these frontiers; what are the risks or vulnerabilities of such locations?

I don’t always choose to operate in one place or another, it depends where I can work and in which context. Or what idea I have or who is asking me what. If I have to do a piece for Art-unlimited, at the Basel Art Fair, which was the case forLaughing Hole, I cannot think in the same way as when I am working with Mathilde Monnier in a theatre… I have the capacity to understand different contexts or disciplines and I work with this vision. I am not interdisciplinary: I am just versatile. The risk is to be distracted, that is why I try to investigate along the same line.

Throughout the piece, laughing comes to destabilize, intensify and reorganize usual meanings, or our general understanding of language. Could you say a few words about your own practice of laughing? Would you describe it as a physical, emotional, critical act? How do you choreograph such an extreme, durational and intense gesture?

There is an important amount of will power; we have to believe that it is possible and we get deeply into. We use all techniques that we know: theatrical techniques, dance techniques, yoga techniques, breathing techniques, concentration techniques and a lot of mental power, along with a strong sense of humor. Because it not a funny piece, just sometimes; it is a hard and quite disturbing piece, extremely emotional and difficult technically.
(18.09.09)

La Ribot/Laughing Hole
29.10.09
garajistanbul 16:00-20:00

« Older Entries
Newer Entries »